Hard van Brabant – 10 uur buiten spelen

Beide hebben we adventure races gedaan. tot zelf wk’s expeditie racen maar nog nooit hadden we er een samen gedaan.
Wij zijn beide niet zo sterk in oriënteren en navigeren. Dus racen we met mensen die dat wel kunnen maar uiteindelijk leer je het zo nooit goed. Dus dachten wij, laten we het samen doen en er een leerdag van maken. en zo stonden wij aan de start van Hard Van Brabant. Zaterdagavond was de proloog maar die haalden wij niet omdat mirjam cursus had tot in de avond. Dus out of competitie deden wij al bij aanvang mee.
Die avond moesten wel de kaarten bekeken worden en punten ingetekend worden aan de hand van coördinaten.
Hoe was dat ook alweer, met wat hulp van een buurman tekenden wij in met een kaarthoekmeter en stonden wij na een paar uurtjes slaap aan de start om 5 uur.

Als laatste team gingen wij weg. Zelfverzekerd welke kant we op moesten. We waren tenslotte ook zo de camping op gekomen. Misschien was het handig als we even het kompas hadden gebruikt. Want we gingen precies de verkeerde kant op. Toen we aan de Nweg stonden kwamen we erachter dat er iets niet klopte.
Dus weer terug  en proberen in ieder geval de goede kant op te gaan. Na ongeveer 20 minuten reed Mirjam lek. Achterband wisselen. Het was serieus koud. Maar goed, weinig keus, Verkleumd wisselde we de band en weer verder.
In het donker oriënteren is helemaal een uitdaging en  als het dan ook nog mistig is schiet het niet echt op. Veel stoppen en kijken en terug en verder. Dat ongeveer. En ook kou lijden, man wat was het koud.
Maar in het donker vonden we dan toch een cp, halleluja!
Het werd langzaam licht, een prachtige koude morgen. Met een rode zon en mist. Om in te lijsten. Langzaam kwam er weer wat gevoel in onze voeten en handen.
We hadden het wisselpunt gevonden en mochten een bike – run doen. Ik fietsen en mirjam lopen, zodat mijn hielen wat ontlast worden. We wilden in ieder geval 1 punt halen, CP H8 is er in ieder geval een, zei iemand van de organisatie. Dus wij op pad. Punt gevonden, wat blijkt, had het RS8 moeten zijn. Misschien iets beter luisteren meiden.
Weer terug en andere kant op. Zo vonden we toch het goede punt. Bij de wisselplaats de fiets gedumpt en een looporientatie. Het eerste punt konden we goed vinden, die hadden we tenslotte al gevonden toen we hem niet moesten hebben.
Maar deze run oriëntatie ging best goed, we zaten ineens goed in de kaart en vonden een heel rijtje punten.
Onze conclusie was al ergens, dat we beter moesten kijken, rustig en geen aannames maar checken. Dat werkte.
Als laatste  kwamen we weer op de wisselplaats waar onze mtb’s eenzaam lagen . Wij hadden er enorm veel plezier in boeide ons echt helemaal niet dat we de laatste waren.
Met iedere cp die we vonden waren we helemaal blij.
Er volgde weer een toer op de mtb en met weer een lus die niet klopte door een verkeerde afslag vonden we toch weer onze route. Je fouten zien is wel goed want dan kun je begrijpen waarom het niet goed ging.
Onderweg kwamen we twee punten tegen die er niet waren, daar waar wij zeker wisten dat we goed zaten. Tenminste….dat denken wij.
We kwamen aan fietsen bij een riviertje toen net de vrachtwagen met mtb’s aan kwam rijden om te vertrekken. Ze konden nog net mee.


Wij pakte de laatste kayak en off we went. Een mooi tochtje in de kajak in het lente zonnetje die ondertussen door was gekomen.
Bij het volgende wisselpunt stonden steppen. Dit was de route die we zelf ingetekend hadden. Gek genoeg konden we die punten niet vinden. Na twee punten keken we elkaar aan, iets klopt er niet. 

Tas open, kaartmeter, en coordinaten nog eens checken. Wat bleek wij hadden de verkeerde hoek gebruikt tov de kaart.
Dus weer alles ingetekend alleen nu goed. En wijcop pad, en verdomd, we vonden ze.
Ondertussen was het al laat en besloten we andere etappes te laten voor wat het was en gingen we op de step proberen alle punten te vinden die we ingetekend hadden.
Als 2 kinderen die snoep vinden zo blij als we weer een punt vonden.
Na 10.5 uur waren we terug bij de finish. Ons eigen ding gegaan. de organisatie was ons soms kwijt en begreep ws niet wat wij aan het doen waren.
Maar wij hadden een missie, oriënteren en de rest boeide ons niet.
Dat hebben we gedaan en enorm veel geleerd. Als je er samen niet zo sterk in bent is dit de beste leerschool. Normaal gezien racen we met goede orienteerders en zo leer je het nooit.
Kortom, voor herhaling vatbaar.
Een topdag buiten spelen en er is hoop voor de toekomst voor ons en het oriënteren!
En niet te vergeten, vlakbij zit bierbrouwerij de Pimpelmees en die maakt bijzondere lekkere biertjes!

Dit bericht is geplaatst in Wedstrijden Mountain Medics met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *